บทที่ 74 รอยร้าวแห่งความสงสัย

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ไม่อาจทนขัดใจแววตาคู่นั้นได้ เขาตัดสินใจช้อนร่างบอบบางที่เบาหวิวขึ้นอุ้มแนบอกโดยไม่สนสายตาพยาบาลหรือเลขาฯ ตุลย์อุ้มเธอเดินกลับมายังโถงหน้าห้องฉุกเฉิน วางร่างของเธอลงบนเก้าอี้พลาสติกอย่างทะนุถนอม ก่อนทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง รั้งศีรษะเล็กให้เอนซบลาดไหล่กว้างของตน

“นอนพักสายตาซะ ถ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ